Synthese stelt vijf vragen aan Eveline Bregonje, die de master International Affairs volgt in Bejing.

Leg de Synthese-lezer eerst maar eens uit hoe je in het verre oosten bent beland…

"De master Internationale Betrekkingen aan de UvA  is erg breed, terwijl ik juist op zoek was naar verdieping en specialisatie. Na enig rondzoeken op het internet vond ik beide aspecten terug in de tweejarige master International Affairs, aangeboden door de London School of Economics in samenwerking met Peking University. Waar de Londense universiteit zich richt op diplomatie en strategie,  geeft de master in China een regionale focus op Azië. Mijn eerste jaar studeer ik aan de Universiteit van Beijing, waar de aandacht voornamelijk gericht is op veiligheid en diplomatie in China en Azië.

Naast deze academische uitdaging, vind ik Beijing ook een ontzettend leuke en dynamische stad.  Het contrast tussen het oude en nieuwe China is opvallend. Als je door het moderne China wandelt zie je overal om je heen de nieuwste technologie en architectuur. Loop echter een paar straten verder en je waant je in een ontwikkelingsland. Rammelende fietsen, vervallen huizen en loshangende elektriciteitskabels bepalen dan  het straatbeeld, tezamen met tandenloze oude mannen en vrouwen die kastanjes verkopen. De cultuur, filosofie, en manier van leven maken het hier totaal anders dan  een westers land. Het is wel eens vermoeiend om  aan dit cultuurverschil te wennen, maar zeker de moeite waard."

Het thema van deze Synthese is ‘controle’, een thema dat China op het lijf geschreven lijkt te zijn. Wat merk jij daarvan op straat?

"Op 1 oktober werd het 60-jarig bestaan van de Volksrepubliek China gevierd. In aanloop naar deze feestdag is de beveiliging enorm toegenomen. Naast politieagenten op elke straathoek, werken ook ‘gewone’ burgers mee als beveiligingsmedewerkers. Maar het is mij duister wat ze precies doen en óf ze überhaupt iets doen. Als ze al niet in slaapgevallen zijn op hun plastic tuinstoel, dan spelen ze wel met hun telefoon. De sfeer lijkt niet al te gespannen."

‘Censuur’ lijkt China ook niet vreemd. Is dat ook waar te nemen binnen de universiteit?

"De docenten zijn allen van Chinese afkomst, maar het merendeel heeft in de VS of het Verenigd Koninkrijk gestudeerd. Een aantal van hen spreekt vrij open over  de mensenrechten en Tibet, toch gevoelige onderwerpen. Ook vertellen ze over hun ervaringen tijdens hun deelname aan de protesten op Tiananmenplein in 1989. Maar aan de andere kant is er een aantal docenten van mening dat wetenschap in China niet mogelijk is, omdat de staat alle onderzoeken controleert voordat deze gepubliceerd mogen worden. Een docent is zelfs verboden om in het Chinees les te geven, want in het Engels reiken uitspraken minder ver omdat veel Chinezen dat niet verstaan."

En hoe manoeuvreert een kritische student zich binnen die wereld?

"Voor onze kernmodule Chinese Politics and Diplomacy hebben we tot nu toe vrij nationalistische stukken moeten lezen: geschriften van Mao, over de positieve kanten van de culturele revolutie en over ‘Democracy with Chinese Characteristics.’ De Chinese studenten die deelnemen aan dit programma houden zich nogal op de achtergrond in deze discussies. Ze laten het aan de westerlingen over om kritiek te leveren. Het is echter een fabeltje dat ze nooit van de demonstraties op het Tiananmenplein hebben gehoord.  Ze willen, en durfen, er alleen niet over te praten."

Tot slot, heb je er nog niet genoeg van om elke dag Chinees halen?

"Naast rijst, zijn er altijd nog noodles, gestoomde broodjes en Chinese salades. Maar als er geen plaatjes op het menu staan, is het altijd weer een verrassing wat je krijgt. Toch verkopen ze in de supermarkt ook ‘gewoon’ brood, pindakaas en jam. Er zijn hier ook allerlei bekende westerse fastfood ketens. Maar tot nu toe verveelt het ‘echte’ Chinese eten me nog niet, al moet ik zeggen dat rijst als ontbijt me net iets te ver gaat."

Emily Miltenburg