De rubriek Gehuchtengeruchten gaat op pad in het Noord-Hollandse Castricum, dat verwikkeld is in een slepend schandaal rond de bouw van een nieuw raadhuis.

Antikrakers

Met de intercity richting Den Helder ben je er in twintig minuten: forensendorp Castricum. Het type Noord-Hollandse gemeente waar kermissen eindigen in vechtpartijtjes, waar alle kroegen om twee uur ’s nachts moeten sluiten en waar eeuwige rivaliteit heerst met de omliggende dorpen. De bewoners zijn gepast trots op de paar bekende (ex-)inwoners: Pieter Storms, Henny Huisman, Wouter Klootwijk, wijlen Frans van Dusschoten.

Als je vanaf het station de Dorpsstraat uitloopt kom je bij het raadhuis, dat momenteel omheind is met bouwhekken. Achter een van de ramen staart een meisje dromerig langs een regenboogkleurige pace-vlag naar buiten: er wonen antikrakers. Het gebouw staat al maandenlang leeg, zonder dat er iets mee gedaan wordt. Het enige dat op komende bouwactiviteit wijst zijn twee rode, op elkaar gestapelde bouwketen en een graafmachine. Het gebouw, dat uitkijkt op een stuk braakliggend grond, ziet er troosteloos uit.

En dat terwijl er zulke grootse plannen mee zijn. De gemeente schreef een wedstrijd uit, waarbij architecten hun idee konden indienen. Echter, toen het ontwerp van de winnende architect uitgevoerd moest worden ging er iets mis. Of het nu ging om een zakelijke onenigheid, slechte communicatie of een persoonlijke ruzie is nog niet duidelijk, maar na maandenlange stilte kwam naar buiten dat de architect weigerde de tekeningen te leveren. Wethouder Hommes (PvdA), verantwoordelijk voor het project, werd op het matje geroepen door de gemeenteraad. Hommes had de problemen met de nieuwbouw nooit gedeeld met de raadsleden en koos eieren voor zijn geld toen hem een motie van wantrouwen boven het hoofd hing. De Partij van de Arbeid stapte uit de coalitie en de burgemeester kreeg toezicht op het dossier.

Burger betaalt

Een bewoner van het Raadhuisplein heeft wel een vermoeden wat er aan de hand is. “Er is helemaal geen geld voor een nieuw gebouw.” Volgens deze zestiger is het “een politiek iets”: een partij met ambities, of het stokpaardje van een wethouder. En de burgers? Die begrijpen het niet meer. “Dit kost geld, klauwen met geld. En de burger mag betalen. Dat wordt niet gewaardeerd, dat weet ik zeker”, foetert de man.

In 2002 vond een gemeentelijke herindeling plaats. De gemeente Castricum bestaat sindsdien uit de kernen Akersloot, Bakkum, Castricum, Limmen en De Woude. Door deze uitbreiding werd het raadhuis te klein. De ambtenaren zijn deels naar Limmen, deels naar het terrein van de psychiatrische inrichting verhuisd. Sindsdien is er nog niet begonnen met de nieuwbouw, tot grote onvrede van de man die uitkijkt op het gebouw. “De vraag is: waarom een nieuw raadhuis? Bij de bouw van het huidige gebouw, in 1982, is al rekening gehouden met uitbreiding.” De man loopt naar zijn raam en wijst aan hoe de tweede en derde verdieping verlengd kunnen worden. “Maar er gebeurt helemaal niets. Er is gewoon geen geld, daar lul je niet meer omheen.”

Het is niet duidelijk wat er verder gaat gebeuren. De bouw heeft nu al flinke vertraging opgelopen. “Het is erg schimmig allemaal”, zegt de bewoner, die liever anoniem wenst te blijven. “Het moet wel betaald worden, dus het zal me niets verbazen als de ozb straks flink omhoog gaat. Inmiddels is bekend dat de bouw nog eens 790.000 euro meer gaat kosten, dat wordt zo door de plee gespoeld. Ik zeg wel eens: ‘als je het nu zelf zou moeten betalen, had je het dan ook zo gedaan?’ Schrijf dat maar op.”

Democratie

De man heeft een pessimistische visie op democratie. “Het bestuur wordt door de ambtenaren gedaan, dat weet je waarschijnlijk wel. Een ambtenaar kan iemand het graf of de hemel in schrijven.” En: “We zeggen dat we in Nederland democratie hebben, maar dat is gelul. Voor 15 miljoen mensen wordt het uitgemaakt door 150 mensen. Er is voor de inwoners van Castricum besloten. Als hier een referendum over het raadhuis zou worden gehouden zouden de Castricummers nee zeggen, dat weet ik zeker.”

De omwonenden worden wel voorgelicht over de voortgang van het project. De man laat een brief zien waarin de burgemeester verklaart dat er over enkele weken begonnen kan worden met de vernieuwbouw. Mits de budgetverhoging goedgekeurd wordt door de gemeenteraad. De cynische burger  zucht: “Ik geloof er niet meer in.”

Arjen de Wit