In het kader van de oneindige zoektocht naar perfectie in het vragenbal van de sociale wetenschappen organiseert de UvA eens in de zoveel tijd een discussieavond. Een donderdag in mei was het onderwerp van gesprek ‘de ideale werkgroep’, georganiseerd door Madeleine Moret. Er zijn me geen noemenswaardige bekentenissen bijgebleven.

Door Rutger Westerhof

Discussies leiden niet tot oplossingen, discussies leiden tot nieuwe discussies. Moet de werkgroep: Groter of kleiner, verplicht of vrijwillig, moet het aantal uren verdubbeld, gehalveerd of de werkgroep helemaal afgeschaft? Collegegeld omhoog? Jezelf cijfers geven? Actualiteitendiscussie? Quiz? Casus? Debat organiseren? Academisch feedback geven? Film kijken en analyseren? Ik neem een voorproefje op de laatste. Ik citeer Burn After Reading:

- Jesus, what a clusterfuck.

Weg met de details, het moet allemaal groter en grootser en dramatischer, epische werkgroepen moeten we willen. De hele studie overigens, allemaal balletje breed. Play some rock n’ roll! Hoeveel oneliners nog voordat de boodschap overkomt?

Maar niet dat ik een oplossing heb. Vergeef me, I’m just working on a dream. Een oplossing, dat suggereert de aanwezigheid van een probleem. Het probleem zou zijn dat de werkgroepen niet voldoen. Aan de eisen van leraren? Van studenten? De afdeling Politicologie? De UvA als geheel? Het winnende idee van de ideeënwedstrijd suggereert in ieder geval dat de imperfectie voor een groot deel aan de studenten te wijten is en dat een extra docent nodig is om dit te verhelpen:

Elke les wordt gevraagd wie voorbereid is (80% de stof gelezen) Er zijn twee werkgroepdocenten:

1 die gewoon de stof begeleidt.
2 een motiveringsdocent/hulpverlener die in de groep bespreekt hoe het komt waarom ze niet voorbereid zijn.

Je mag 25% niet voorbereid komen.

De studenten zijn ongemotiveerd, een extra leraar de oplossing, van vind jij er zelf van, Madeleine Moret? “De docent heeft verantwoordelijkheden, maar de leerling moet zelf motivatie brengen, daar is geen extra docent voor nodig.”

De meningen verschillen. Heel veel dichter bij het ideaal zijn we nog niet gekomen, wat is het ideaal trouwens? Iedereen slaagt? Iedereen leert academisch onderzoeken? Dat zijn verschillende doelen die met verschillende soorten werkgroepen kunnen worden bereikt. Waar zijn we eigenlijk naar op zoek Madeleine? En als we stellen dat perfectie niet bestaat, wat is er dan mis met de huidige opzet van de werkgroep? Moeten we nou altijd alles veranderen alleen omdat er verschillende ideeën over een ideaal bestaan? Zonder hier verder in te gaan op de politiek-filosofische dimensie van de laatste vraag, richten wij ons enkel op de werkgroep: “Het ideaal is niet dat iedereen slaagt, wel dat iedereen leert academisch te denken. Als docent moet je proberen je best te doen, studenten dienen gewoonweg aan een bepaalde norm te voldoen”, aldus Madeleine Moret. Maar hoe gieten we dat zo goed mogelijk in een werkgroep? Zou het soms zo zijn dat de meningen daarover verdeeld zijn? We won’t get fooled again zou je zeggen, maar nee, natuurlijk zijn de meningen verdeeld. En dus gaat de discussie weer verder, op naar de volgende discussieavond.

- Well, fucked if I know what we did
- Yeah sir, it’s hard to say
- Jesus fucking Christ

Het circus herhaalt zijn kunsten maar weer eens. De ideale werkgroep bestaat niet, iedereen weet het, maar we discussiëren vrolijk verder. En wat is er mis mee? Wat is er mis met discussieavonden met gratis drank? Wat is er mis met argumenten met verhaallijnen die halverwege omslaan en volstrekt de tegengestelde kant op gaan redeneren? Wat is er mis met, als je weet dat je fout zit, gewoon een totaal nieuwe discussie beginnen? Zoals ook dit artikel tegen het einde terugkeert bij daar waar we waren begonnen, is dit dan ook ondanks alles geen aanklacht tegen de discussieavonden, eerder een pleidooi voor oefenloze discussies over niks en alles met een glas in de rechterhand en het hart op de tong. Omdat het einde nou eenmaal bij het begin hoort, omdat zonder discussie de avonden zo leeg zijn, omdat er zonder discussie geen politicologie is.